“Beste gasten,”

Een kort woord tot jullie. Allereerst bedankt voor jullie komst. Het bier en eten is gratis, maar ik vlei mezelf met de gedachte dat dat niet voldoende was om hier te komen. Ons feest is uiteraard inclusief. Er is jong en oud, man en vrouw, mensen met een migratieachtergrond — Evie uit Brazilië, Fre uit Groningen, vrienden uit verre windstreken — kortom, we hebben elk vooroordeel overboord gezet. En velen van jullie waren ook de vorige keer aanwezig. Toch vijf jaar volgehouden en nog steeds te porren voor een feestje. Compliment, en even klappen voor jezelf! De Engelsen zeggen: We fight Time but Time fights dirty.

Jong en oud is ook wel grappig. Over twintig jaar maak ik mij niet druk over het klimaat. Ik ben dan in felle discussie met St. Petrus aan de hemelpoort, die diverse acties van mij zeer negatief uitlegt en mij de deur wil wijzen. Helaas heeft de hemel geen Ter Apel — ik wil nu naar binnen!

De jeugd van nu heeft het dan moeilijk. Facebook is failliet en overgenomen door HEMA. We zien nog steeds mooie taartjes op het scherm, maar ze zijn nu van de HEMA. TikTok heeft een bovengrens van vijftig jaar ingesteld. Er waren te veel ongelukken van vijftigplussers die onderuitgingen toen ze meededen met de zoveelste challenge. De regering wil ze tegen zichzelf beschermen en ook hun schermtijd van twaalf naar zes uur terugbrengen.

Dit is een mooi moment voor mij. Zelden kan ik ouwehoeren tegen zo'n grote groep die geen kant op kan. Ik ga geen wijsheid verkondigen, mijn dochters hebben al genoeg geleden. Dus begin ik maar met een grapje:

En dan maar een verhaaltje.

Dre was een jongvolwassene — nou ja, meer jong dan volwassen. Zijn relatie met het andere (in zijn tijd nog ‘zwakke’) geslacht is wiskundig uit te drukken als: nul. Hij vond sommige meisjes leuk, laten we deze verzameling A noemen. Schaarse meisjes vonden Dre leuk (vaak brildragers), deze noemen we verzameling B. Verzamelingen A en B hadden geen enkele overlap, dus de wiskundige uitkomst was een nul. Soms voelde Dre zich ook zo.

Meisjes leken vaak op een dahlia. Je kunt voor zo'n plantje gaan staan en hard roepen “ga nu bloeien”, maar dat werkt niet. Zo'n plantje heeft water en mest nodig, niet te veel, maar ook niet te weinig, en misschien bloeit er iets. Lees vooral de bijsluiter. Dahlia's gingen Dre niet goed af, en van meisjes kon hij niet eens de bijsluiter vinden.

Zijn beschermengel heeft Dre meerdere keren gered van de zoveelste stommiteit. Wellicht heeft deze ook in relationele sfeer ingegrepen, want plots waren Dre en Vie een paar. Tot grote opluchting van zijn moeder. Tja, liefde valt niet uit te leggen.

Na enige tijd zei Vie plotseling: “Wij willen kinderen, we gaan het nu proberen.” Het proberen had Dre geen moeite mee, integendeel. Maar raak schieten, das eng man. Twee exemplaren later moest Dre erkennen: kinderen maken je leven rijker, behalve dan je bankrekening.

Kinderen lijken ook al op dahlia's. Je kunt voor zo'n plant gaan staan en hard roepen:“ je moet meer naar links groeien, blijf met je blad van de buurplant af.” Maar dat werkt in de praktijk niet. Je moet het plantje een beetje steunen als het scheef groeit, af en toe een blad wegknippen, maar niet te veel, want bladen zijn nodig. Kortom: lees de bijsluiter voor tuinexperts. Bij kinderen zijn er veel bijsluiters, maar die leken allemaal voor andere kinderen dan die van Dre en Vie. Gelukkig deed Vie het grootbrengen en Dre het voorlezen en de lego. Ondanks alle onkunde bloeiden ze prima.

Dre modderde vrolijk door zijn middelbare leeftijd heen en ontdekte plotseling dat hij oud werd. Toen zag hij ook nog de film De Bucketlist met Jack Nicholson en besefte dat hij ook een watje was geworden. Bijna oud, en hij had geen enkele bucket op zijn list. Een eerste versie van de list werd voorgelegd aan Vie, die bijna alles doorstreepte. Ze mompelde woorden als: gevaarlijk, ridicuul, heb je al gedaan, belachelijk, en meer.

Bij één moest ze lachen, en toen besloot Dre tegendraads dat dit zijn eerste bucket zou worden. Sneldichter Dr. Dre; in remembrance of Willy Alfredo. Hij oefende veel en kletste zich een kroegavond in. Hij stond in een glitterjasje uit de kringloop, dat zijn fiere buik goed deed uitkomen, op het podium.

Dre begon: “Roept u maar.” Iemand riep “hond”. En Dre begon:

Het publiek keek wat zeeziek. Dre ging dapper door: “Ja, roept u maar”… iemand riep “weggaan”. Het was niet geheel duidelijk of dit een dichtwoord of advies was, maar Dre zocht weer inspiratie:

Het publiek werd rumoerig. Hoe het met Dre afloopt is onbekend, want hij bestaat niet. Het enige wat we kunnen doen is klappen voor Vie en de dochters, die ook niet bestaan, maar het levende bewijs zijn dat vrouwen volhouden.